دعا

دُعا کُن

تا

دُعایَم کُنَند،

آنان کِ اَز تَهِ قَلب

شِکَستِه اَند!

گِرِفتِه اَست دِلی کِ خُدا را آشِنا نَدانِست!

غُربَتَت دَر دِلم آنقَدر سَنگین اَست

کِ یِک جَهان آشِنا هَم اَگر باشند، بِ چَشمَم نمی آیَد.

وَقتی مَن دُعا می کُنَم امّا

تُو نَشنیدِه می گیری،

اِنگار

مَنِ رو سیاه، لال شُدِه اَم

جمله های یک دفتر نقاشی . . . . ....